विशेष संपादकीय वृत्त :
सध्याच्या धावपळीच्या आणि व्यस्त जीवनशैलीत मानवी नातेसंबंधांमधील जिव्हाळा दिवसेंदिवस लोप पावत चालला आहे. याच कटू वास्तवावर थेट प्रकाश टाकणारा एक हृदयस्पर्शी विचार सध्या सर्वत्र चर्चेचा विषय ठरत असून, समाजातील दांभिक वर्तनावर त्याने अचूक बोट ठेवले आहे.
दांभिक आपुलकीवर परखड भाष्य
माणूस जोपर्यंत जिवंत असतो, तोपर्यंत त्याची विचारपूस करायला, त्याच्याशी प्रेमाचे दोन शब्द बोलायला जवळच्या माणसांनाही वेळ नसतो. मात्र, त्याच व्यक्तीचा मृत्यू झाल्यानंतर दूरवरचे नातेवाईकही बस किंवा रेल्वे मिळाली नाही तरी खासगी गाड्या करून तातडीने मयताला हजेरी लावतात. ‘शेवटचं तोंड पाहायचं आहे, परत भेटणार नाही’ अशी कारणे देत अंत्यदर्शनासाठी गर्दी केली जाते.
“तो माणूस पाहायला जिवंत नसतो…”
या विचारातील सर्वात मर्मभेदी प्रश्न म्हणजे—तुम्ही मयताला कधी आलात? कसे आलात? गाडीने आलात की चालत आलात? हे पाहायला तो मृत माणूस जिवंत उरलेला नसतो. प्रेमाची, आधाराची आणि आपुलकीची खरी गरज ही माणूस जिवंत असतानाच असते.
गेल्यावरच्या अश्रूंपेक्षा जिवंतपणी दिलेली माया मोलाची
एखादी व्यक्ती हे जग सोडून गेल्यावर तिच्यासाठी डोळ्यातून गाळलेल्या अश्रूंपेक्षा, ती जिवंत असताना तिला दिलेला वेळ आणि दाखवलेली माया ही कितीतरी पटीने श्रेष्ठ असते. म्हणूनच माणसाच्या हयातीतच त्याची आस्थेने विचारपूस करा, नियमित भेटीगाठी घ्या आणि त्याला आपलेपणाची जाणीव करून द्या, असा परखड आणि विचारप्रवृत्त करणारा संदेश या माध्यमातून समाजासमोर मांडला गेला आहे.
क्रांतीसुर्य न्युज मधे आपले स्वागत आहे सर्व वाचकांना विश्वसनीय बातम्या देण्याचा आमचा प्रयत्न आहे प्रत्येक मताशी संपादक सहमत आसेल असे नाही जर कोणताही वाद विवाद उत्पन्न झाला तर तो सक्षम न्यायालय अंतर्गत आसेल
आपणही आपल्या परीसरातील बातम्यासाठी ९९२२२६८३७७ या व्हॉटसएप वर संपर्क साधा
जाहीराती साठी किंवा बातमी देण्यासाठी आर्थिक देवाण घेवाण करण्यासाठी अजिबात संपर्क करु नका
जर संपर्क केला तर कायदेशीर पने गुन्हा दाखल केला जाईल
